Cor van den Dobbelsteen (59) was voordat hij bij KLS/Van den Berg BV terecht kwam werkzaam in de gezondheidszorg. Hij werkte daar met name op de hartbewaking en  intensive care. “In 2001 vroeg onze directeur, of ik geen instructeur wilde worden. Ik begon als freelancer voor enkele uren, maar ben langzaamaan steeds meer les gaan geven. In 2003 ben ik uiteindelijk helemaal overgestapt.”

Eigenwijs

“Ik ben redelijk eigenwijs en begon me al snel met de organisatie te bemoeien. Omdat KLS/Van den Berg BV nog een klein bedrijf was, was daar ook ruimte voor en al snel werd ik hoofdinstructeur.” Later werd Cor adviseur en sinds 2016 is hij manager operationele dienst. “Alles wat te maken heeft met de instructeurs en de opleidingen valt onder mijn verantwoording. Het is een leuke klus, maar ook een flinke uitdaging.” Dat betekent wel dat Cor bijna geen les meer geeft. “Dat mis ik wel, maar gelukkig draai ik af en toe nog wel eens een pilot  of geef ik een specifieke training die bij mijn vroegere vak past.”

Organisatie

Het takenpakket van Cor is breed. Zo is hij eindverantwoordelijk voor het gehele operationele gebeuren; de instructeurs, de opleidingen, de middelen en de drie gastvrouwen. “Deze dames vangen onze cursisten op als ze het pand betreden en zorgen ervoor dat men niets tekortkomt.” Daarnaast is hij lid van het managementteam. “Samen met de directie bepaal ik de strategie voor KLS/Van den Berg BV. Mijn aandacht ligt natuurlijk bij de operationele kant van het beleid.”

Buiten spelen

“Als ik niet aan het werk ben speel ik graag buiten. Ik heb een klein verblijf in het bos in de Ardennen. Daar zit ik 40 weekeinden per jaar. Er ligt 1600 vierkante meter grond omheen en ik ben dan ook veel bezig met het onderhoud van het perceel. Daar geniet ik intens van.” Cor wandelt graag. Niet alleen over de begaanbare paden, maar ook daarbuiten. Klimmen en klauteren noemt hij dat. Bovendien vindt hij het erg leuk om te abseilen. “Daarnaast ga ik een paar keer per jaar met oud-collega’s survivallen. We gaan dan een dag of drie de bush in waarbij we vroeger zelfvoorzienend waren voor wat betreft het eten. We worden ouder en doen het nu iets luxer. In het bos slapen bij een kampvuurtje blijft echter geweldig. Zoals ik al zei, ik houd echt van buiten spelen. Heerlijk.”

Het verschil tussen leven en dood

Voor organisaties is het wettelijk verplicht om één of meerdere BHV’ers op de werkvloer te hebben. Cursisten zien het soms als een last om een opleiding tot BHV’er of herhalingstraining te volgen. “Regelmatig komen cursisten met een lang gezicht binnen. Onbekend is onbemind en men ziet het als een verplichting. Onze taak is om duidelijk te maken dat het om een levensreddende zaak gaat. Dat geldt niet alleen voor op het werk, maar ook voor thuis. Op het moment dat je symptomen van bijvoorbeeld een hartaanval snel herkent en snel handelt ben je al een heel eind. Een BHV-training is altijd de moeite waard. Het kan het verschil tussen leven en dood maken.” Om dan te zien dat de cursisten het serieus opnemen is een uitdaging en geeft voldoening.